Büyüyemedim gitti. Okuduğum okul, yaptığım iş, yaşım, boyum hiç biri değer görmedi. Yıllar yılı okuduğum kitaplar, meslekî bilgim vs. hepsi karşımdaki insanın menfaati söz konusu oldu mu? Kocaman bir sıfır! Kişiliğimin bir faydası olmadı menfaatçi insanlara… Halen küçük bir çocuğum onlar için, sömürülmesi kolay bir çocuk!..

Aklı hür, vicanı hür daha mı iyi oldum? Artık arkama dönüp yüreğimin kararını verdiği olayların sonuçlarına göre bir muhasebe yapmam gerekecek… Önce can, sonra canan demem gerek! (Herkesin yaptığı gibi…) Ama bunu söylemem gerek diyorum, bencil olmanın anlamı yok yinede! Bu doğru olan ama benim için zor olacaktır. Geleceğim bana amade… Geleceğime vicdanımın sesiyle şekil verdikçe kaybetmeye mahkûm olacağım. Kandığım tek şey onurum ve insanlık olacak. Buna enayilik deniliyor günümüzde ama bende başka bir insan olamam ki?

Avrupa Birliği tarafından kültürler arası diyalog yılı olarak ilan edilen 2008 ‘in başlangıç konseri şubat ayında Avusturya’nın başkenti Viyana ‘da düzenlendi. Avusturya’nın tanınmış Muzisyeni Willi Resetarits’in ev sahipliğinde yapılan konserin en çok alkışlanan konuğu Şivan Perwer’di. O konserden iki güzel düeti sizinle paylaşmak istedim…

Daha dündü, tanımadığım bir insanla iletişim kurmaya çekindiğim gün… Hayattan korktuğum, geleceğin bana karamsar bir haz verdiği zamanlar çoktan geride kaldı. Zaman öyle bir öğretmendir ki; kimsenin öğretemeyeceği kalıcı olanı öğretendir. Öğretebilene bir ihtiyaç, öğrenmeye çalışına bir imkândır. Değeri çok büyüktür, kıymetini bilmek gerekir.
      Konumumuz ne olursa olsun, tutunamadığımız şu hayattan şikâyet etmek ne kazandırıyor bize?  Üşengeçliğimiz, zamanımızı öldürme merakımız, insani yapımızın kompleksinden kaynaklanıyor. Zamanımızın darlığından, yoğunluktan ve çalışmaktan şikâyetçi olduğumuz kadar zamanımızı öldürme konusunda da geri kalmıyoruz. Kıymetini ancak yine zamanla başımıza gelen, saniyeler yüzünden kaçırdıklarımız, yetişemediklerimiz ve belki de kaybettiklerimizden öğreniyoruz. Zamanın değerini bize yine zaman öğretiyor. Bazen ilkokul öğretmenimiz veya bir büyüğümüzün dediği gibi her şey bir kulağımızdan girip öbür kulağımızdan çıkan nasihat oluyor. İnsan erdemli olmadıkça, istemedikçe kendisine bir şey katamaz, gelişemez… Yaşam şansı çok az olan hastaları bile kurtaran şey; verdikleri savaş ve bu savaşı kazanma arzusudur. İnsan istemedikçe en büyük öğretmen olan zaman bile öğretmez, bir şey katamaz, dünden bugüne…
      Zamanla tanıdığımız ve belkide hayatta bizi en çok yıpratan şey, beklediğimiz davranışların beklenmedik kişiler tarafından gerçekleştirilmesidir. Zaman bize hayatın tecrübe kaynağı, insanları ve evreni tanıyıp kavrayabilmemizi sağlayan bir fırsattır. Okulda öğretilmeyen; bize hayat ve tecrübesini kazandıran zamandır. Ama kırk beş yaşına gelmiş yine de yedi yaşındaki bir çocuğun yapamayacağı hatalı yapan ve geçen zamana rağmen bir ders çıkaramayan o kadar çok insan var ki…
İnsanın zamanın değerini öğrenebilmesi için bu yazıyı okuması veya bir şeyleri kaybetmesi, kaçırması gerekmiyor. Biraz istek ve oturup derin derin düşündükçe ileriye en büyük yatırımı yapacağımız zamanın değerini öğrenmek, belki de herkes için büyük bir yatırım olur. Değil mi?